alışamadım ayrılıklara!!!!

Hayat beni hep kendi çıkmazlarımda hapsetti gectiğim her sokak her caddede kendi tümseğime rastladım. Ve her defasında takılıp düştüm...
Sonunun çıkmaz olduğunu bile bile girdiğim yolların sayısını unuttum kendimi unuttum o yollarda bir seni unutmadım unutamadım.
Sen hep uçurumun kenarındaki hayalim oldun tam sarılacakken uçurumlardan düştüm hiç ölmedim...
Vazolarda kurudu ciçeklerim açmamış tomurcuklara ağladım hep.

Benim hala hiç açılmamış kutuda yepyeni hayallerim var yıkılmayı bekleyen...belki de seni...
Sen hiç sevdinmi kendini benim seni sevdiğim kadar ya da beni hiç sevdinmi kendin kadar ben oldunmu gecelerde yokluğumda elinde aynalar parçaladın mı?
Ben sende imkansızlıkları değil yalanları değil hayalleri sevdim...Aslında ben sadece hayalini sevdim.
Noldu? kızdın mı aslında seni değil de hayalleri sevdim diye? Darıldın mı bana? Sen hiç yanımda değildinki hayaller varken onlara sarılıp uyuduğumda da yoktun ki yoktun ki ağladığımda...
Şimdi yüreğimde saklanacak delik arayan bir çocuk var korkuyor yine denizlerinde boğulmaktan korkuyor yine kendi tümseklerine takılıp yıkılmaktan...

Alışamadım ayrılıklara
bir yalan olsaydın keşke..!
Acımasızca saplandı yüreğime
kaç hayin bıçak kaç uzun gece..
bakışların bir vedaydı
benden birşeyler saklayan..!
her sözün bir elvedaydı
bana seni yasaklayan...!
Hala benim ezberimsin..!
Deliler gibi seni özlüyorum..
Gözlerim sende kaldı sevdalım
Hiç kimseleri görmüyorum..
Alışamadım ayrılıklara
Bir yalan olsaydın keşke...!!!